Çoğu ailenin hayalidir çocuğunun güzel bir geleceği olması. Aklımızın erdiği zamandan beri sorulur ilerde ne olmak istersin diye. Muhtemelen Merve’ye de sorulmuştur ve doktor olacağını küçüklüğünden beri söylüyordur. Çok fedakarlık gerektiren çileli bir yoldur bu süreç. Önce iyi bir liseye gitmek için çalışırsın daha sonra fakülteyi kazanmak için. İki cümleyle yazdım fakat o gençler çocukluklarını ve gençliklerini masa başında bu fakülteye girmek için feda ediyorlar. Kazanınca ise ayrı bir zorlu süreç başlıyor.Ardı ardına devam eden sınavlar, vizitte hasta başlarında zorlu sorular, kimi zaman psikolojik baskılar ile 5 koca yıl boğuşurlar ve sonunda 6. sınıfa gelirler.

6. sınıftaki öğrencilerimize intern doktor diyoruz. Hem TUS diye adlandırdığımız hayatlarındaki en zor sınavlarına hazırlanırlar bu sene, hem her gün hastaneye gelirler hem de bölümüne göre değişen şekilde yıl boyunca nöbet tutarlar, her ay kiminde 7 kiminde 10 gün… Maaş adı altında harçlık alırken öğrencidirler ama bir çok çalışandan daha çok çalışırlar fakültelerde bu kardeşlerimiz.

Merve Mercan da bu süreçleri yaşadı. Tahmin ediyorum ki o da hem sınav kaygısı hem gelecek hayalleri içindeydi. Her hastaya bir şeyler öğrenebilme amacıyla özveriyle yardımcı olmaya çalışıyordu. Eğitimler online mı olsun yüz yüze mi olsun diye tartışılırken o birebir hastalarla eğitimdeydi zaten. Daha öğrenciydi o.

Ve genç meslektaşımız, mezun olmasına çok az bir süre kalmışken mevcut kovid-19 enfeksiyonuna yakalanmış, zatürreye ilerlemiş. Uzun bir süre tedavi gördü, yoğun bakımda kaldı. Arkadaşları, ailesi hep bir umut içinde bekledi. Fakat dün kardeşimizin vefat haberiyle tüm tıp camiası olarak yıkıldık. Sağlıkçılar en genç kaybını verdi...

Öğrenciydi, mezun olacaktı, hayalleri vardı. Mezun olamadan şehid oldu. Şehid diyorum çünkü o kaçmadı, bizzat virüsle olan savaş alanındaydı. Umarım Merve başta olmak üzere tüm sağlık çalışanlarımız bu dünyada da şehid olarak anılırlar ve kabul edilirler.

Rabbim şehadetini kabul etsin...