Hasta yakını olmak?




Bu yazıyı Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi Ortopedi Servisinden bir hasta yakını olarak yazmaktayım.

 Yamaçtan aşağı hızımı almış kayarken iç cebimde olan telefonun acı acı çaldığını hissediyor ancak açamıyordum. Kayakları çıkarıp telefonu elime aldığımda gördüğüm birçok cevapsız arama içime ürpertici bir merak sardı. Eşim Zeynep’in 112 acil noktasını öğrendiğimde önce birkaç saniye yerimde donup kaldım. Sonra bütün enerjimle tarif edilen yere koşmaya başladım. Bir yandan bütün gücümle karlı zeminde koşuyor bir yandan da Zeynep’i nasıl bulacağımı düşünüyordum. Kafamda; "Acaba iyi mi, çok acı çekiyor mu?", "Kafasını mı çarptı acaba?", "Kırığı var mı? gibi korkutucu sorular ile nefes nefese bitmek bilmeyen yolda koşuyordum.

 Sedyenin üzerinde rimelleri göz yaşlarıyla birlikte yanağından süzülen Zeynep’i gördüğüm andan itibaren artık bir hasta yakınıydım. Sonrasında Zeynep’in acı dolu ancak bir o kadar da bana güç vermeye çalışan bakışları altında Uludağ’ın karlı yollarından Cerrahpaşa’ya kadar geçen zorlu bir yolculuk başlıyordu. Eşimi çok narin ve kırılgan, acı ve ağrı toleransı düşük biri olarak tanırdım ama yanlış tanımışım. Onu hiç bu kadar soğuk kanlı ve güçlü görmemiştim. O an orada evimizden uzakta baş başaydık. 

 Daha önce bir insanın acısını, ağrısını ve ızdırabını onun yerine ben yaşamak istememiştim. Keşke onun başına geleceğine benim başıma gelsin dediğim hiç olmamıştı. Belki 30 yıl çok uzun bir ömür değil ama bu yaşıma kadar hiç bu kadar üzülmemiştim. Hiç bu kadar canım acımamıştı. Bana en büyük mutlulukları da üzüntüyü de yaşatan aynı insandı. Onun bacağının ağrısını vücudumda hissetmesem de yüreğimde hissediyordum. Bacağında ve omzunda kırık olmasına rağmen benim ona güç vermeye çalıştığım kadar o da bana güç veriyordu. Ben de bir yandan ona fazla ağrı çektirmeden ve kırıklarını en asgari düzeyde etkileyecek şekilde transportunu sağlamakla uğraşıyordum.

Nitekim Cerrahpaşa’daydık. Çoğu zaman yoğun ve stresli çalışma temposundan dolayı ayaklarımın geri geri giderek geldiği yer tabiri caizse kollarını açmış bizi bekliyordu. Ortopedi doktorları, acil tıp doktor hemşire ve sağlık personelleri Zeynep’in ve benim etrafımda yaramızı sarmaya uğraşıyorlardı. O andan itibaren kendimi güvende hissettim ve ilk defa biraz olsun rahatladım. Eşim çok başarılı bir operasyon geçirdi ve bugün taburcu olacağız. Hasta yakını olmanın gerçekten zor bir şey olduğunu anladım. Hekim olarak basit bir tibia ve klavikula kırığı diyeceğim durum bize çok zor saatler ve günler yaşattı. Hayatın ve bir nefes sıhhatin değerini bir kez daha hatırlamış olduk. Şimdi evimize gideceğiz ve hayatımıza kaldığımız yerden devam edeceğiz

Teşekkür;

Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Acil Tıp ve Anabilim Dalı Öğretim Üyeleri, Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı Öğretim Üyeleri, Doktorları, Hemşire ve diğer Sağlık Personellerine sonsuz teşekkürlerimi sunarım..


Son Yazıları

10.04.2021 - Tarihteki İlk Aydınlatılmış Onam
24.02.2021 - Hasta yakını olmak?
06.01.2021 - Ateş Tanrısı Hephaistos

İlgili Etiketler

İlgili etiket bulunamamıştır.


Okuyucu Yorumları