Türkiye'nin dört bir yanında canla başla uğraşan sağlık çalışanları, her yeni maaş düzenlemesinde hayal kırıklığına uğramaktan yoruldu. Gece gündüz demeden, pandemi gibi zorlu süreçlerde bile en ön safta mücadele eden bu kahramanlar, son yapılan zamlarla bir kez daha görmezden gelindiklerini hissettiler.  

Bir sağlık çalışanının aldığı ücret, çoğu zaman yaptığı işin ağırlığını, omuzlarındaki sorumluluğu ve halk sağlığı için gösterdiği fedakarlığı yansıtmaktan çok uzak. Hekiminden hemşiresine, teknisyeninden hasta bakıcısına kadar tüm sağlık çalışanları, "Bu maaşlarla mı adalet sağlanacak?" sorusunu yüksek sesle sormaya başladı.  

Yapılan zam oranları, hızla artan enflasyon karşısında adeta buharlaşıyor. Kira, fatura ve temel ihtiyaçlar göz önüne alındığında, bir sağlık çalışanının maaşı ancak birkaç hafta yetebiliyor. Bu şartlarda, iş yükü ve maddi kaygılar arasında sıkışan sağlık emekçileri, hak ettikleri yaşam standartlarından her geçen gün daha da uzaklaşıyor.  

Peki, bu şartlarda halk sağlığı nasıl korunacak? Tükenmişlik sendromu ile boğuşan sağlık çalışanlarından yüksek performans beklemek ne kadar gerçekçi? Ülkede sağlık sisteminin bel kemiğini oluşturan bu emekçiler, neden hak ettikleri değeri göremiyor?  

Sağlık çalışanları, alkışlarla değil, adil ücret politikalarıyla desteklenmek istiyor. Sağlıklıyız olarak yetkililere soruyoruz: İnsan sağlığını koruyan elleri böylesine görmezden gelmek vicdani mi? Sağlık sistemi, çalışanlar için gerçek anlamda bir iyileştirme yapılmadıkça sürdürülebilir olabilir mi?  

Adalet isteyen sağlık çalışanlarının sesi, artık daha yüksek çıkıyor. Umarız, bu çığlıklar duyulmazlıktan gelinmez. Çünkü bir toplumun sağlığı, çalışanın emeğine verilen değerle ölçülür.