Bir sabah uyanıyoruz;

aynı sokaklar, aynı evler, aynı insanlar…

Ama bir şey eksik.

***

Aileler dağılıyor, gençler kayboluyor, değerler aşınıyor.

Ve biz hâlâ bunları “bireysel sorunlar” sanıyoruz.

Oysa bu, toplumsal bir psikolojik kırılma.

***

Yıkılan sadece evlilikler değil;

güven yıkılıyor.

***

Aynı evde yaşayıp birbirine yabancılaşan insanlar var.

Çocuklar sesini duyurmak için bağırmıyor artık;

vuruyor, kırıyor, yakıyor.

Çünkü görülmeyen çocuk, kendini şiddetle var etmeye çalışır.

***

Bugünün genci tembel değil.

Umutsuz.

***

Hayal kurmayı öğrenemeden, hayatta kalmaya zorlanan bir gençlik var karşımızda.

Rol model yok, istikamet yok, sabır yok.

Psikoloji der ki:

Anlam bulamayan genç, ya kaçar ya saldırır.

***

Boşanmalar aldatmayla değil,

tükenmişlikle oluyor.

***

Kimse dinlenmiyor, kimse anlaşılmıyor.

Herkes haklı ama kimse mutlu değil.

Tahammülün yerini “kolay vazgeçiş” aldı.

Sorun çözmek değil, kaçmak moda oldu.

***

Ekonomik kriz sadece cüzdanı değil,

ruhu da daraltır.

***

Sürekli geçim kaygısıyla yaşayan insan,

merhametli olamaz.

Öfke artar, sabır azalır, şiddet sıradanlaşır.

Toplum “hayatta kalma modu”na geçtiğinde,

ahlak lüks sayılır.

***

Değerler mi?

Onlar da yorgun.

***

Ayıp unutuldu, utanma küçümsendi, emanet hafife alındı.

Oysa toplumlar yasalarla değil,

vicdanla ayakta durur.

***

Bugün yaşadığımız şey bir ahlak krizi değil sadece;

bir bağ krizi.

***

Aileyle bağ koptu, gençlikle bağ zayıfladı,

geçmişle bağ küçümsendi, gelecekle bağ belirsizleşti.

***

Bu ülkenin sorunu çocuklar değil,

çocuklara bıraktığımız dünya.

***

İyileşme mümkün mü?

Evet.

***

Ama suçlayarak değil;

anlayarak.

***

Bağırarak değil;

dinleyerek.

***

Unutarak değil;

hatırlayarak.

***

Çünkü bir toplum,

ancak vicdanını yeniden hatırladığında ayağa kalkar.