İnsan olmak; hata yapmak, yönünü kaybetmek, sorgulamak, bazen vazgeçmek ama sonra yeniden kendini kurmaktır. Bu yolculukta en önemli rehber ise dış sesler değil, kendi iç sesimizdir. Ancak çoğu zaman bu sesi duymamak için elimizden geleni yaparız. Çünkü iç ses, dolambaçlı yollardan değil, doğrudan konuşur. Açık konuşur.

Kendimizi savunmaya çalışırken; bahanelerle, hikâyelerle, kendimizi haklı çıkarmaya uğraşırken aslında hakikatten biraz daha uzaklaşırız. Oysa büyümek, gelişmek, güçlenmek ancak gerçekle yüzleştiğimizde mümkün olur.

Yanlış yaptığımızda kendimizi yerin dibine sokmak da doğru değil, her şeyi pembeleştirmek de. Gerçek, ne kara bir kuyu ne de süslü bir sahne. Sadece olduğu gibi. Ve o gerçek, bize şunu fısıldar:

Gerçekten istersem, denersem ve Tanrı’nın ya da hayatın yardımına açık olursam, düzeltebilirim.

Kendine Saygı, En Değerli Yatırımdır

Kendimize göstereceğimiz sevgi, başkalarına göstereceğimiz sevgiden daha az olmamalı. Kusurlarımıza rağmen, zaaflarımıza rağmen… Çünkü saygı, insanın içini onarır. Beklentileri insani düzeyde tutmak, kendimize başkaları kadar şefkatli yaklaşmak; ruhu güçlendirir.

Saydamlık da buradan doğar. Kendine yalan söylemeyen biri, başkalarının maskelerine de ihtiyaç duymaz. Bahane aramaz. Kusurunu saklamaz. Hatalarını telafi eder. Kendini affeder. Ve bu, en zor ama en onarıcı bağışlamadır.

Güven: Dışarıdan Değil, İçeriden Kurulur

Kendine sadakat gösteren, başkalarının onayına ihtiyaç duymaz. Kendi doğrularına göre hareket eder. Kendi sezgilerine güvenir. Hedef koyar ve üretir. Zamanla yetkinliklerini geliştirir. Denemekten korkmaz. Yanlış yapsa da yeniden kalkar.

Gerçekle yüzleşme cesareti olan insan, umutsuzluğa da teslim olmaz. Çünkü bilir ki en karanlık an bile bir yön belirleyebilir. Yeter ki yüzleşsin, yeter ki dürüst olsun. Bu da beklentilerin netleşmesiyle mümkün. Ne istiyoruz? Ne için yaşıyoruz? Kimin için yaşıyoruz?

Sözümüz, Önce Kendimize Geçmeli

Kendimize verdiğimiz sözleri tutmak; başkalarına verdiğimiz sözlerden daha az önemli değil. Hatta daha da önemli. Çünkü tutulmayan her kişisel söz, içimizdeki güveni biraz daha kemirir. Bir süre sonra hiçbir söz anlamını yitirmeye başlar.

Ve unutmayalım; kendi iç sesimize kulak vermek, cesaret ister. Ama o sesi duymaya başladığımızda, artık başkalarının fikirleri bizi yönlendiremez. Çünkü biz, yönümüzü bulmuş oluruz.

Böylece hayatın karmaşası içinde, dört temel özümüzü büyütmeye başlarız:

Bütünlük, İyi Niyet, Yetkinlik, Sonuç Üretmek.

Ve işte o zaman, hem kendimizin hem başkalarının güvenebileceği bir insan oluruz.