Akşemseddin, Osmanlı ilim ve düşünce hayatının en önemli figürlerinden biri olarak hem din âlimi hem de hekim kimliğiyle tanınır. Asıl adı Şemseddin Muhammed bin Hamza olan bu değerli şahsiyet, 1389 yılında Şam civarında dünyaya gelmiş ve sonrasında Anadolu’ya geçerek Amasya ve çevresinde ilmi çalışmalar yapmıştır. En çok, İstanbul’un fethinde Fatih Sultan Mehmet’in hocası ve manevi rehberi olarak üstlendiği rol ile hatırlanır.

Tıp tarihi açısından dikkat çeken bir yönü, bulaşıcı hastalıklara dair ileri görüşleridir. Akşemseddin, hastalıkların insandan insana “gözle görülmeyen canlı tohumlar” aracılığıyla yayıldığını belirtmiş ve bu düşüncesini eserlerinde dile getirmiştir. Bu yaklaşım, mikrobiyoloji biliminin doğuşundan yüzyıllar önce ortaya konmuş önemli bir sezgisel tespittir. Ona göre hastalıklar rastgele oluşmaz; belirli sebeplere dayanır ve bulaşma mekanizması vardır.

En bilinen eserlerinden biri "Maddetü’l-Hayat" tır. Bu eserinde tıbbi gözlemlerine ve tasavvufi düşüncelerine yer vermiştir. Akşemseddin, beden ve ruh sağlığını bir bütün olarak ele alan bütüncül yaklaşımıyla döneminin ötesinde bir anlayış sergilemiş; hem Osmanlı düşünce dünyasında hem de tıp tarihinde derin izler bırakmıştır.