İnsan ilişkileri çıkar üzerine kurulduğunda, dostluk da kardeşlik de anlamını yitirir.

Hayatınızda "dost" dediğiniz insanları kişisel hedeflerinize ulaşmak için bir basamak gibi kullanmayın. Aynı şekilde sizi yalnızca çıkarları için hayatında tutan insanlardan da uzak durun. Çünkü psikoloji literatüründe bu davranış araçsallaştırma olarak tanımlanır ve güven ilişkisini temelden sarsar. Güvenin olmadığı yerde ise ne gerçek dostluk ne de sağlıklı bir toplumsal bağ kurulabilir.

Unutmayın; ihanet çoğu zaman güçlü insanların değil, değer üretmek yerine fırsat kollayan zayıf karakterlerin davranışıdır.

Para ve makam ise insan hayatının gerçeklerinden biridir. Bunları bütünüyle reddetmek de onlara tapınmak kadar yanlıştır. Davranış bilimlerine göre bireyin ekonomik ve sosyal hedeflere sahip olması motivasyon ve yaşam doyumu açısından önemlidir. Ancak bu hedefler insanın değer sisteminin önüne geçtiğinde, birey kendi öz saygısını kaybetmeye başlar.

Psikolojik iyi oluşun temelinde ise öz saygı ve öz şefkat vardır. Modern psikoloji araştırmaları, kendini değerli gören ve kendi varlığını kabul eden bireylerin stresle daha iyi baş ettiğini ve daha yüksek yaşam memnuniyeti yaşadığını ortaya koymaktadır. Bu yüzden insanın önce kendisini sevmesi, kendi varlığını önemsemesi bir bencillik değil; sağlıklı bir kişilik gelişiminin temel şartıdır.

Bir kadını ya da bir erkeği sevmek elbette insan hayatının en anlamlı duygularından biridir. Fakat sevgi, kişinin kendisini yok saydığı bir bağımlılık haline dönüştüğünde artık sevgi olmaktan çıkar. Psikoloji bunu duygusal bağımlılık olarak tanımlar. Gerçek sevgi iki bireyin birbirini büyüttüğü, geliştirdiği ve güçlendirdiği bir ilişkidir.

Bu nedenle sevgi önce insanın kendi değerini bilmesiyle başlar.

Kendini yücelten insan, başkasını da yüceltir.